.

.

Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Μνήμες



Στον άταφο ναύτη

Στην γοερή σού ορκίζομαι κείνη κραυγή του φάρου
και στου βυθού που ξάπλωσες την άμμο την νωπή,
θύρα να βρω στα βάθη της ν’ ανταμωθώ του Χάρου
τ’ ανήλια εκείνα δώματα που κατοικεί η σιωπή.

Κι όταν θα βρω το σκοτεινό του Χάροντα λημέρι,
τα πιο ακριβά μαλάματα θα δώσω και σκουτιά,
για να σου σφίξω ακόμη μια στερνή φορά το χέρι
πριν σε πλαγιάσει ατίμητο του ερέβους η ερημιά.

Πριν να σε λούσει πένθιμα το φως απ’ το φεγγάρι
και πριν της λήθης τ’ όνομα στην πέτρα σου γραφτεί,
βάζω την πένα στο χαρτί και κάνω την δοξάρι
για να τους πω πως χάθηκες δίχως κλαυθμό, ταφή:

Λέξεις συλλέγω ιάσμινες να πλέξω το στεφάνι
μα η ρίμα βγάζει συμφορά και στεναγμού λυγμό.
Στο θλιβερό ταξίδι σου, η πένα μου αποκάνει,
πενθεί και υγραίνει ως να ‘τανε κι εκείνη από πνιγμό.



©Γιώργος Μανέτας


Θύμηση


Πάλι χθες στο εικονοστάσι σαν να σβήστηκε το φως μου• 
γιε μου - εσύ, πικρό κομμάτι της ζωής μου, μακρινό... 
σε ποιας Θάλασσας τη μέση, σε ποιαν άκρη αυτού του κόσμου 
ταξιδεύεις και δεν βλέπω πίσω να ΄χεις γυρισμό; 

Σαν να μου χτυπάει την πόρτα κάθε θόρυβος που φτάνει 
μα στην κάμαρά σου, γιε μου, το κρεβάτι σου αδειανό. 
Το κρεβάτι αυτό που στρώνω και χαϊδεύω, - που 'χα 'γιάνει 
το κορμάκι σου εκεί πάνω• τώρα μοιάζει νεκρικό. 

Θέλω λίγο ν' αγκαλιάσω την ανέγγιχτη ψυχή σου 
πριν τα μάτια μου σφαλίσω και δεν έχουν μνήμη πια. 
Έλα, εγώ μονάκριβέ μου που καρτέραα τη ζωή σου 
και τη στόλιζα με τ' άνθη της ψυχής μου, γιασεμιά. 

Πριν η νύχτα χαμηλώσει και μ' αγγίξει το σκοτάδι 
και σ' αυτό το εικονοστάσι πια το φως μου σκορπιστεί, 
έλα να σ' αγγίξει λίγο της υστέρησης το χάδι, 
και της θύμησής σου ο πόνος κάπως μέσα μου σβηστεί.


Δωρεάν Ηλεκτρονικό Βιβλίο
ποίηση Γ. Μανέτα Ανθολόγιο

©Γιώργος Μανέτας


Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας