.

.

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

Αποδημίες


- Ακαθόριστα μ’ είδες σ’ έναν άγνωστο τόπο
στοιχειωμένη και γύρω να με ζώνει ερημιά.
Μη ματώνεις για μένα καταβάλλοντας κόπο.
Τα δικά μου τα χείλη δίχως γεύση καμιά. 

- Κρίνου χρώμα χλωμό να σε φέγγει με χάρη.
Προσπαθώ να σε φτάσω μα τα χέρια λειψά.
- Τι ‘ναι κείνο που κρώζει την ψυχή για να πάρει;
- Μην ο δαίμονας – γύπας το κορμί που διψά; 

Μην ο γρίφος – τριγμός πως μια ρίζα ζυγώνει; 
Μην της σάρκας εκείνο που σου τρώει τη θωριά;
- Σ’ ακατάληπτη γλώσσα μου μιλάς που ματώνει. 
Βρίθω αρρίζωτη χώμα σε κενό μιαν oργιά. 

Ύπνος θα ‘ναι που φόβος ξαφνικός μ’ ένα δάκρυ.
- Γείρε στ’ άλλο πλευρό σου μα διπλώσου σιγά.
- Το μνημούρι στενό και μπερδεύω ποιαν άκρη.
- Να προσέχεις! - Ποιον πρέπει; - Την ψυχή που λυγά.

- Δεν το σώμα δειλό κι η ψυχή που φοβάται.
Δεν η ζέστη, το κρύο κι όσα που ‘χω πληγεί. 
( Ό,τι κι όσα χρωστώ, καταγής ποιος θυμάται; )
Είν’ η πίκρα που νιώθω, στη δική - “ξένη” γη… 



©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας