.

.

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Νεότητα



Αχ, τα χρόνια μου πώς φύγαν με τη νύχτα με τη μέρα
και κοντεύει πια η ψυχή μου να κληθεί στα σκοτεινά.
Όλα, οι πόθοι μου, τα πάθη, θα σκορπίσουν στον αέρα
και τ’ ακίνητό μου σώμα, τις χαρές θα προσπερνά.

Αχ, τ’ αμίλητό μου βλέμμα δίχως νόημα θα σιωπήσει
κι όση πού ‘χανε φρεσκάδα τα ματάκια μου, - κι αυτά
θα τα φάει το μαύρο χώμα – κι όσο να μου τα σκορπίσει
θα ‘χουν μνήμη, να θυμούνται πόσ’ αφήσαν για μετά.

Αχ, τι θλίψη θα ‘χω πλέρια στη σιωπή δίχως μια λέξη,
δίχως μια στιγμή να ελπίζω, όσα οι ζωντανοί μπορούν.
Δίχως την αυγή που θα ‘ρθει την αυλή μου για να φέξει.
Αχ, πώς ήθελα κει να ‘μαι, σ’ όλα αυτά που μ’ αγαπούν.

………………..

Αχ, τα χρόνια μας πώς φεύγουν με τη νύχτα με τη μέρα.
Οι χαρές πώς προσπερνάνε δίχως πια να ξαναρθούν.
Αχ και να ‘μασταν δεκάξι, να χαθούμε στον αέρα,
να μας ψάχναν μήνες, χρόνια, μη μπορώντας να μας βρουν.



©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας