.

.

Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Ο καημός της Πηνελόπης


Στη γυναίκα του ναυτικού 

Τι όμορφος που 'σουν εχθές, με φόντο το καράβι…
Γύρω σου φως ανέσπερο καθώς του φεγγαριού.
Αταίριαστοι μες στη στιγμή, κειν’ οι πεσμένοι κάβοι,
που 'μοιαζαν πύθωνες – θεριά, καθώς παραμυθιού.

( Άσπιλη τύλιγε σιωπή τα χείλη που διψούσα.
Δυο δειλινά τα μάτια μου με δίχως ουρανό.
Μύρια τα μύρα λούστηκα για κείνον π’ αγαπούσα,
μα δεν που βρήκα τ’ αλμυρό, μυρωδικό ικανό…)

Αίφνης ανοίξαν οι ουρανοί και μου ‘δειξες πως βρέχει.
Κάτι, δυο γλάροι κράξανε και κίνησες μακριά.
Χρόνια το ‘να μου μάγουλο, μ’ ένα φιλί απαντέχει.
Τ’ άλλο, καιρό πια ξέμαθε, στης πρύμνης τα σκαλιά.

( Η μοναξιά, σαν μαχαιριά χτυπά και σε σκοτώνει.
- Λίγο γαλάζιο κέντησε με πόντο αλαργινό - .
Τ’ όμορφο κείνο κέντημα, πήρε πια και ματώνει

Στέριωσε μέσα η θάλασσα, κι ό,τι θαλασσινό.)



©Γιώργος Μανέτας


Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας