.

.

Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Το κέντημα 



Κίνησες πάλι για ταξίδι. Στο καλό.
Μηδέ που πρόλαβα ν’ ανοίξω το μαντήλι.
Στη θύμησή σου, πλέκω κέντημα – γιαλό.
Θάλασσα λάδι σαν π’ ανάβω το καντήλι.

Τα χρώματά του θέλω πάντα ζωντανά.
Βυθούς ακύμαντους στολίζω με κοχύλια.
Ένα γλαρόπουλο προσθέτω που περνά
σ’ έναν ορίζοντα, περίπου δέκα μίλια.

Δίνω στο φόντο λίγο αγέρα της νυχτός.
( Πώς ν’ αποδώσω, ως γκρεμίζουνε τ’ αστέρια;
Ήθελα ο κόσμος μας σαν κέντημα πλεχτός.)
Μια δόση αυγής δίνω, κι αρπάζω το στα χέρια.

Γκρεμίζω! Φτιάχνω! Λάθος κόμποι στον καμβά.
Το καραβίσιο το σκαρί δίχως προπέλα.
( Πίσω απ’ τα χρώματα του νόστου, τ’ ακριβά,
σου 'κρυψα τ’ άλικο το φως, απ’ τα μπορντέλα.)

Δυο κόμποι ανάστροφοι με τάνγκο βελονιά,
είδωλο δίνουν μια γοργόνα που χορεύει.
Όσο τους σφίγγεις, σου ξεπλέκει απ’ τη γωνιά,
λικνίζει τ’ ώριο της κορμί, και σου τον κλέβει!

..............................

Ένα καράβι, κέντησα, μ' αρματωσιά γερή.
Θέλω, πριν ρίξω στα νερά, να το βαφτίσω Ελλάδα!
Πανώριο πέρα να κινεί σε νύχτα δροσερή.
Στου φεγγαριού, τη διάφεγγη να χάνεται χλωμάδα. 




©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας