.

.

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Εδώ που ποτέ


Ποια μύρα το σώμα σου λούσανε φως μου

και σαν γλυκιά γεύση στο στόμα ποθώ;
Εσύ που τη δίψα μου σβήνεις εντός μου,
γιατί ψιθυρίζεις να μην πληγωθώ;

Ποια βήματα τάχα και ποιο σταυροδρόμι
σε τούτο τον τόπο σε φέραν εδώ;
Εδώ που ποτέ δεν συντάχθηκαν νόμοι
για μένα που τ’ άνθη του κήπου μαδώ;

Εδώ που ποτέ δεν κατοίκησε θάμπος
και μόνο των δέντρων τα ζεύγη - σκιές,
περνούν θαλερά στο κατάφωτο λάμπος
πριν δώσει ο χρωστήρας σκουρές πινελιές.

Εδώ που ποτέ μια κηλίδα του χρόνου
δεν άφησε οδύνη σ’ αγάπης στιγμή.
Εδώ που ποτέ μια στιγμή παραπόνου,
εδώ που δεν φτάσαν κραυγές και λυγμοί.

Ποια “Θέλω”, λοιπόν, ποιας ανάγκης λαχτάρα,
σε πήραν αλλού και δεν ήρθες εχτές;
(Εικόνα του ονείρου, μη γίνει κατάρα
κι αυτός που προσμένω δεν έρθει ποτές…)



©Δήμητρα Δελακούρα
Ηλεκτρονικό βιβλίο
http://joom.ag/0Hpb

Της ψυχής


Γιατί, της ψυχής ηλιαχτίδα δική της,
που φέρει απ’ της νιότης τον πρώτο καρπό,
τη λάμψη στερείς που ‘χε μες στην ψυχή της,
κι αυτή, της χαράς της δεν ζει τον σκοπό;

Πού πας βιαστικά σ’ άλλης νιότης τη χάρη
κι αυτή ζει της πλάνης μια ψεύτρα χαρά;
Μην πίσω καλείσαι να πας στο φεγγάρι;
Ποιος θέλει από τ’ άνθη της γης τα ξερά;

Ποιος θέλει διαβάσει για κίτρινα φύλλα;
Ποιος θέλει μια στέρφα του λόγου γραφή;
Αυτή που σκορπίζει την ανατριχίλα,
θα πρέπει να δείχνει πως έχει ταφεί;

Ποια πήγες ανήλια ψυχή να λυτρώσεις;
Μην έγειρες κρίνο κορμί στου γιαλού;
Μην ξέχασες κάπου το φως σου να δώσεις
κι απ’ το πολύ θάμπος το πήγες αλλού;

Γι’ αυτό, της ψυχής ηλιαχτίδα δική της,
- στ’ αφώτιστα στείλε μι’ αχτίδα φωτός,
να πάψει θαμπά της γραφής η ψυχή της,
κι εκείνα της τ’ άνθη, να βγάλει στο φως…


©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας