.

.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Μόνον αγάπη


Πρώτος χρόνος…

Στο δειλινό και σκέφτομαι πόσο καιρό μακριά μου.
Μέσα μου πάλλεται η ψυχή μην πάθεις και δε ‘ρθείς.
Μόνον ο κήπος μού ‘μεινε – στερνή παρηγοριά μου
κι ο έναστρος πέρα ουρανός, οπού ‘θελες να ζεις.

Δεύτερος χρόνος…

Ένας στα σύννεφα Έρωτας με δίχως του τα βέλη.
Κάποια φορά να ξύπναγα δίχως να σε σκεφτώ.
Σκιές θρασείες που ξενυχτούν στης σάρκας μου το μέλι,
κι ένας ικέτης ψίθυρος, καλεί να εμπιστευτώ.

Τρίτος χρόνος…

Σαν άστρο ξέπεσα στη γη και σκόρπισα για σένα.
Σταλαγματιές στα μάτια μου που νόμισα βροχή.
Ο νόστος πια κουράστηκε και θύμωσε μ’ εμένα.
Πλατύς πώς ήθελα κισσός, σε μι’ άλλην εποχή.

Τέταρτος χρόνος…

Μαρμαροτέχνη εσύ για με που θα χαράξεις τάφο,
θέλω μια λέξη μοναχά κει πάνω να γραφτεί.
Κρατώ στο χέρι μου χαρτί, κοντύλι και στη γράφω:
“Μόνον αγάπη.” Κι ήθελα την κλίνη μου λιτή. 



©Γιώργος Ν. Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας