.

.

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

Ο όρκος


Ω, τύχη, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ τη φύση,
για ν’ αγαπώ τα δέντρα της και τα ψηλά βουνά.
Κάθε φωλιά μικρού πουλιού στα χέρια μου έχω χτίσει.
Ό,τι δεντρί εγώ φύτεψα, μ’ αγέρα δεν κουνά.

Ίσκιος δεν άγνωρος σ’ εμέ κι ούτε σκοτάδι ξένο,
κι ούτε ποτάμι δροσερό χωρίς να το λουστώ.
Σαν δω σπασμένο το κλαρί το φτάνω και το δένω.
Εγώ, με τ’ άγρια τα θεριά μπορώ ν’ αγκαλιαστώ.

Ούτ’ ένα σύννεφο τεφρό, που δεν γνωρίζει εμένα.
Όρκο σου κάνω, της βροχής σταγόνα μη γευτώ,
αν όλ’ αυτά που μολογώ, είν’ άγνωστα σε μένα.
Να ζώσω βράχο το κορμί, και πέρα να ριχτώ.

Μόνο τα κίτρινα πενθώ για δεν μπορώ να γιάνω.
Για δεν μπορώ του λιθαριού που ράγισε κορμί.
Ό,τι μπορούν τα χέρια μου, τ’ αγγίζω και το φτιάνω.
Μόνο τ’ ανθρώπου δεν μπορώ να γιάνω την ορμή.

Ω, φύση, που εμπιστεύτηκες για ν’ αγαπώ την κτήση.
Για ν’ αγαπώ τον ξάστερο και πάναγνο ουρανό.
Τη γη, να πλάσω δεν μπορώ μ’ ανατολή και δύση,
όμως, μπορώ, στο λόγο μου, για σένα να πονώ.



©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας