.

.

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Το όνειρο II


Απόψε, μέσα στ’ όνειρο μου φάνηκε πως σ’ είδα
να κατεβαίνεις το στρατί παράξενα γερμένος
τόσο, που μέσα στο θολό δυσδιάκριτο σκοτάδι,

θύμιζες πλοίο που χτύπησε σφοδρά μια καταιγίδα.

Απόμεινα να σε κοιτώ στ’ αντίπερα ως περνούσες
με κείνη τη βηματισιά καθώς των μεθυσμένων
ναυτών, οπού τρικλίζουνε κρατώντας το φανάρι.
Ίδια κι εσύ βημάτιζες κι ασύνδετα μιλούσες.

Φύσηξε τότε ως τη στεριά της θάλασσας ο αέρας
κι έφερε κείνη τη γνωστή του νόστου μυρωδιά του
τόσο, που ξύπνησα μεμιάς και κίνησα για να ΄βρω
το καραβίσιο τ’ όνειρο, στο μόλο της εσπέρας.

Πρόσεξα, τότε, το δικό κορμί που ‘ταν γερμένο
να κατεβαίνει το στρατί μ’ απελπισιά γεμάτο
τόσο, που μέσα στ’ αυγινό και καθαρό της μέρας…
σκιάχτηκα! πέρα να κοιτώ ποιον τάχα περιμένω…



©Γιώργος Μανέτας


Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας