.

.

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Αϊτός



Στην από αιώνων ορτινάντζα της Γερμανίας,Τουρκία,
για την κατ’ επίφασιν "φιλία" της, αλλά και για τις οχλήσεις της 
προς την Ελλάδα.


Ήθελ’ αϊτόπουλο, ψηλά για να πετώ μονάχο,
για ν’ ακραγγίζω τις κορφές και ν’ αγναντεύω τα όρη.
Ήθελα κείνη την κραυγή μακρόσυρτη για να ‘χω,
να την ξεβγάζει σούσουρο του Πόντου τ’ αγριοβόρι

να διαλαλεί ως τα πέρατα το μαύρο ριζικό μας,
της ματωμένης της Σαμψούς τον πόνο, το δικό μας.

Ήθελα πετρογέρακας με τα φτερά μου μαύρα
για ν' αγναντεύω από ψηλά τη γης οπού με ξέρει.
Μ’ ένα στο χέρι μου σταυρό από την Άγια Λαύρα,
και στ’ άλλο φως ανέσπερο ν’ ανάβω καντηλέρι

στην Παναγιά τη Σουμελά, οπού διψάει για τάμα,
οπού διψάει για να μας πει πόσο κοντά είν' το θάμα.

Ήθελα να ‘μουν σταυραϊτός της Πόλεως της μεγάλης
για να βρυχώ τους στεναγμούς στ’ αρχέγονα σοκάκια.
Πάνω απ’ τα κάστρα τ’ αψηλά, στο θάμβος της αιθάλης,
να γράφω για τη λεβεντιά δοσμένη σε στιχάκια:

Εάλω η πόλις η λαμπρή και πήρεν τα, δικά μας!
Και πήρεν τα για τα χαρούν και πάλιν, τα παιδιά μας.



©Δήμητρα Δελακούρα


Του μαρμαρωμένου Βασιλιά

Σέρνω Μανιάτικο χορό φερμένο από το Σούλι.
Χρόνια στην Κόκκινη Μηλιά που τόνε καρτερώ.
Ίσως αυτήν την άνοιξη να τον ξυπνήσουν δούλοι,
να κατεβεί στο Βόσπορο, να σύρει το χορό.

Ίσως να δούμε τον, ξανά περήφανα να φτάνει
με κείνη του την λαμπερή περίτεχνη στολή.
Το φοβερό κείνο σπαθί απ’ τη θήκη του να βγάνει
κι από θεό, τον δαίμονα να κόβει, μ’ εντολή.

Για φανταστείτε τον! ψηλό, με τη θωριά του αντρίκια
να μας φωνάζει: Ώρ’ Έλληνες, χτυπήστε τα χτικιά!
Τα μανικέτια τα χρυσά και πορφυρά μανίκια,
αίμα να στάζουν βάρβαρο και πρόστυχη Τουρκιά.

Για φανταστείτε τον! ξανά, στην στολισμένη πόλη…
Ω μοναστήρι, θάμα μου του κόσμου, Αγιά-Σοφιά!
Ένα μακρύ προσκύνημα, κι όλος ο κόσμος, σχόλη.
(Θα καρτερώ σε, πάντοτε στην Κόκκινη Μηλιά …)



©Δήμητρα Δελακούρα




Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας