.

.

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Προσμονή


Τέσσερα χρόνια τώρα σ’ ακούω.
Τα βήματά σου, ίδιο σκοπό!
Κάτω απ’ το χώμα, σιγά σου κρούω
να καταλάβεις πως είμ’ εδώ.

Πώς να χαϊδέψω; Πώς να σ’ αγγίξω;
Με δίχως στόμα, πώς να σου πω;
Με δίχως ήχο, πώς να βογκήξω
να καταλάβεις πως είμ’ εδώ;

Με δίχως πόδια, πώς για να τρέξω;
Με δίχως μάτια, πώς να σε δω;
Την προσοχή σου, πώς να προτρέψω
να καταλάβεις πως είμ’ εδώ;

Πώς να γελάσω, με δίχως χείλια;
Με δίχως σώμα, κορμί καυτό,
πώς να σε κάνω να νιώσεις ζήλια,
να καταλάβεις πως είμ’ εδώ;

Άσε! δε βιάζει να σου μιλήσω.
Ίσως τον πέμπτο χρόνο να βγω.
Τότε θα πρέπει να σου θυμίσω:
Απ’ όταν “έφυγες”, ήμουν εδώ…



©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας