.

.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Μόν’ τα λουλούδια


Εάν δεν θυσιάσεις κομμάτι από τον εαυτό σου, 
μην περιμένεις το μέλλον ολόκληρο... 

©Γιώργος Μανέτας


- Μην είναι η σκέψη μου, ζαβή; Μη το μυαλό μου, χάνει;
Ποιος το μαντρί μου ξόδεψε κι απόμεινα στη στάνη; 
- Μην γλίστρησες και η κεφαλή σου βρέθηκε από κάτω;
- Πώς το βαρέλι σάπισε και πιάσαμε τον πάτο;


Μην η καμπούρα, τύχη μου; Μη φταίει το ριζικό μου; 
Μην είδε απόσκιο ο Χάροντας και θε τ’ αρχοντικό μου;
Απ’ όταν που γεννήθηκα, όλα μου μοιάζουν ίδια!
- Μην ο κλαυθμός σου, ψεύτικος καθώς απ’ τα κρεμμύδια; 

- Μην και πιστεύω, θαύματα; Αυτά που υποσχεθήκαν…;

- Χάθηκαν δυο μες στο The Lost κι ακόμη δεν βρεθήκαν.
- Τι θέλω εγώ και σκέφτομαι…; Μόν’ τα λουλούδια, μόνο! 
- Απ’ την αυλή του και μετά, ξένο ποιος θέλει πόνο;

- Μη είναι η τέρψις άκαιρη των λουλουδιών, που θάλλουν;
Μην είν’ τα μύρα απατηλά, ψευδώς καλεστικά;
Μην είν’ οι οσμές, αγνές ψυχές οπού με περιβάλλουν;
Μην έχουν μύχια μυστικά, τα παρασιτικά;

- Μην η κραυγή σου, ψίθυρος; Παροδικά είν’ τα ρίγη;
Μην είναι η κρίση σου ζαβή κι ακόμη, ο λογισμός;
-Μην της ψυχής μου ο πυρετός, οπού με καταπνίγει
;
- Μην οι πληγές σου, υποτροπή και παραλογισμός;


©Γιώργος Μανέτας

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση

Οι μεγάλοι έρωτες ενέχουν ποίηση
Γιώργος Μανέτας